Minęło niemal 30 lat od występu uczniów z liceum we Flint w Michigan.
Były to Dźwięki muzyki.
Zagrany w 1992 r. musical dla wielu z nich był ostatnim występem na scenie.
A teraz, po niemal trzech dekadach, mogą znów zrobić to, co tak pokochali.
Obsada Dźwięków muzyki z Flint Central raz jeszcze pojawi się na scenie.
BIS!
Zapraszam na Bis!
IZBA PRZYJĘĆ
FLINT, MICHIGAN
Jestem Michelle. Jak się pani czuje?
Uwielbiam pracę pielęgniarki. Daje mi mnóstwo satysfakcji.
Choć w pracy...
MICHELLE PIELĘGNIARKA
...czasami się ze mnie śmieją.
Bo często w ciągu dnia sobie śpiewam.
Nieraz przyłapano mnie tańczącą na korytarzu.
Ale taka już jestem.
I na tym koniec.
Liceum Flint Central ukończyłem w 1996 roku.
Dziś jestem reżyserem i producentem, mam swoją firmę.
ZAK REŻYSER/PRODUCENT
Dziwnie jest po tej stronie... wszystkiego.
Nie widać mikrofonu?
Fajnie, że ze wszystkich spektakli padło na właśnie ten.
Oczywiście uwielbiam teatr,
ale z wyłączeniem śpiewania i tańczenia.
Mama kazała mi oglądać Jentł.
Widzieliście? Z Barbrą Streisand? Dlatego nie lubię musicali.
Nadająca we Flint na 103,9 stacja The Fox wita dziś DJ-a Chachiego.
Moja kolej!
- Wjeżdża klasyka rocka? - Przygotowałem coś fajnego.
Detroit i koszykówka!
Zawsze mnie to kręciło. Jestem oficjalnym DJ-em Detroit Pistons.
Występowałem już przy wielotysięcznych widowniach.
Ale scena w teatrze to co innego.
Widzisz tatusia?
Śpiewamy „Sixteen Going on Seventeen”.
PIĘĆ DNI DO WYSTĘPU
Flint było wspaniałym miejscem.
FLINT HRABSTWO GENESEE
Ale w latach 90. zaczęło podupadać.
Liceum zamknięto krótko po tym, jak je ukończyłam.
Jest zamknięte od wielu lat.
Dlatego spotykamy się w sąsiednim liceum.
Ale oddałabym wszystko, by znów rozejrzeć się po Flint Central.
O rany!
Flint znane jest z kryzysu wodnego, upadku strefy przemysłowej,
no i wysokiej liczby morderstw.
Ale liceum Flint Central...
KRISTY KIEROWNIK PROJEKTÓW
...znane było ze świetnej sekcji dramatyczno-muzycznej.
No nie wierzę.
Obiecałem sobie, że wystąpię tylko w Dźwiękach muzyki.
Ale na polubiłem to i byłem tym zafascynowany do końca szkoły.
Pora na uściski? Tylko mnie nie zabij.
Miałam wtedy 17 lat, a teraz 44.
LISA PISARKA
- Lisa. - O Boże.
W liceum raczej trzymałam się na uboczu.
Nie miałam wielu znajomych, bo mieszkałam w biednej dzielnicy.
Inni mnie ignorowali.
Boję się, że będą mnie tak traktować, choć już taka nie jestem.
O Boże!
- Mam cię! Świetnie wyglądasz. - Ty również, stary.
Nadal masz tę bluzę?
Z Amy nigdy nie udało mi się umówić. Przemknęła się przez moją sieć.
Świetnie wyglądasz.
Brett kochał mnie jak rodzony brat.
AMY PRAKTYKANTKA ADWOKACKA
Żałowałam, że się nie spiknęliśmy, ale nie bałam się tej perspektywy.
To tak, jak twoja ulubiona para z serialu już prawie jest ze sobą, ale nie wychodzi.
Tak było z nimi.
Nie widziałam Sama od wieków.
Chyba od zakończenia studiów.
Przyjaźniłem się z Kristy i to spotkanie przywołało wiele wspomnień.
SAM STATYSTA
W liceum trzymaliśmy się bardzo blisko, a potem przez lata się nie widzieliśmy.
Był niski i przysadzisty.
A teraz okazuje się, że jest szczupły, wysoki i ma głęboki głos.
Byłam trochę zszokowana.
Mam trzy dorosłe córki.
Najstarsza jest już po studiach. Mam też pierwszego wnuka.
Jestem pełnoprawnym ojcem i dziadkiem.
- Joi! - O Boże!
W liceum byli moją rodziną i od tamtego czasu występowałam...
JOI BYŁA AKTORKA BROADWAYOWA
...w Nowym Jorku czy Queens.
Zagrałam w musicalu Ragtime i wielokrotnie w Mamma Mia!.
No i był też Broadway.
Było to możliwe dzięki nim.
O Boże, Jacob!
Zaskoczył mnie widok Jacoba. Nie wiedziałem, co u niego.
- Co u ciebie? - Dobrze. A u ciebie?
- Miło cię widzieć. - Kopę lat.
Straciliśmy kontakt z Jacobem po jego pierwszej klasie.
Nie byliśmy pewni, czy wpadnie.
Miło cię widzieć! Kopę lat!
Bałem się ich reakcji na tym spotkaniu po latach.
JACOB KURATOR SĄDOWY
Czuję, że nie znam ich za dobrze.
Cześć wszystkim!
- Witajcie z powrotem w liceum. - Fajnie jest wrócić.
Flint Central ma ciekawą historię.
Ale miło, że możemy spotkać się w Swartz Creek.
Występ odbędzie się w liceum Swartz Creek.
Szkoda jednak, że nie w audytorium we Flint Central.
Samo spotkanie jest już fantastyczne, ale gdyby mogło jeszcze odbyć się tam,
byłoby fantastycznie.
Jestem Coy Middlebrook.
- A to Ricky. - Cześć.
Pracowałem nad Kotami, a także przy musicalu Fosse.
RICHARD HINDS CHOREOGRAF
- I zająłem się reżyserią i choreografią. - Cześć, jestem Carmel, wiem, słodkie imię.
Jestem z Australii.
- Fajnie tu z wami być. - Dziękujemy.
- Jesteśmy wdzięczni. - Przed nami tydzień ciężkiej pracy.
- Musimy przygotować całość w tydzień. - A nawet mniej.
Właśnie!
Zgadza się, nawet mniej.
Trzeba więc brać się do roboty.
Lisa, zapraszamy.
Zdjęcie sprzed lat! Kogo grałaś w produkcji z lat 90.?
Siostrę Berthe, która nie lubi Marii.
- Kristy? - Matkę przełożoną.
- W której byłaś klasie? - Ostatniej.
Sam!
- Nie miałem roli z prawdziwego... - My to zmienimy.
Właśnie.
- No proszę. - Joi.
Byłam baronową.
- Baronową? - Tak.
- Zak. - Grałem Zellera.
- Oto Brett. - Podkochiwałem się wtedy w Amy.
Grała Liesl, a ja Rolfa.
- Amy z 1992. - Urocza.
- Masz ochotę coś dodać? - Chcę pozdrowić córkę. Robię to dla niej.
Jacob!
- Moja postać to Max Detweiler. - Oczywiście.
Michelle!
Grałam Marię.
Pamiętam to doskonale.
Gdy zobaczyłam, że dostałam tę rolę, stanęłam jak wmurowana.
- Tak. - O Boże.
Będzie fajnie zobaczyć Marię...
Dokładnie.
Nauczymy się piosenki, którą możecie kojarzyć.
Zacznę od dwóch taktów i melodii.
I teraz...
Mają zróżnicowane umiejętności.
Każdy potrafi śpiewać. Każdy ma głos.
Jeśli możesz mówić, możesz też śpiewać. Musisz zebrać w sobie tę siłę
i wyrazić ją poprzez muzykę.
Oczywiście jest was za mało, by osadzić wszystkie role.
Dołączy do was kilku profesjonalnych aktorów.
Brakuje też odtwórcy roli kapitana, tak?
Znajdziemy aktora do tej roli.
Zapraszam tu trójkę z tylnego rzędu.
Jacob, Zak i Sam.
Chciałbym wraz z Michelle przeanalizować sceny kapitana.
Uważa się, że Dźwięki muzyki to historia Marii i dzieci,
ale wątek przemiany dotyczy kapitana.
Jeśli mam być kapitanem von Trappem, to mam nadzieję, że dostanę dublera,
który za mnie zaśpiewa.
Służyłem w armii, więc mogę się wczuć w von Trappa.
Dyscyplina nie jest mi obca.
Ale wiem też, jak to jest mieć rodzinę i dwie cudowne córeczki.
Dobra robota, panowie.
Dziękuję, Michelle. W takim razie przed nami trudny wybór.
A nawet bardzo trudny.
Co już wiemy?
Zagracie swoje wcześniejsze role, ale mieliśmy problem z waszą trójką.
Każdy z was mógłby zagrać kapitana, więc wybór nie był łatwy.
Jacob...
Kapitanem będziesz ty.
Rola jest twoja.
- Nieźle! - Pamiętam Jacoba.
LISA „SIOSTRA BERTHE”
To nie rola dla niego.
W liceum wyreżyserowałam raz jednoaktówkę.
Włączyłam go do obsady, a on się nie pojawił.
Musiałam go zastąpić. A w obsadzie były dwie osoby.
Max jest wolny.
- Zak, zagrasz Maxa. - Tak jest!
- Dzięki. - Sam.
Tak?
Może przedstawimy Dźwięki muzyki...
gdzie wy zagracie dzieci.
- I wiecie co? - No co?
Sam, zagrasz Friedricha.
Friedrich von Trapp jest najstarszym z dzieci.
Zaraz kończę 44 lat, ale mogę być 17-latkiem.
Mentalnie.
Joi, zagrasz baronową i Louisę.
To będzie proste, bo moja 13-letnia córka
bardzo przypomina Louisę.
I przechytrzyłaby guwernantkę, więc wystarczy, że będą jak córka.
Czeka was spory wysiłek i częste zmiany kostiumów.
- Nie będzie łatwo. - Spoko.
Wiem, że dziś zostało już mało czasu,
więc zakończmy na „Do-Re-Mi”.
DACIE RADĘ!
Teraz!
I koniec.
- Jeszcze raz! - Dobra.
Pora na hot dogi!
DOM BRETTA
Spójrzcie na te pyszności.
O stary.
- Hummus trochę tu nie pasuje. - Może ktoś o niego poprosił?
Było coś do niego, na przykład pity?
Trzeba maczać.
To wszystko, co przygotowałem.
- Hummusowa papka. - Może niektórzy lubią takie hot dogi.
- Nie. - Tutaj nie.
Jak mieszkałam w Nowym Jorku tak mi ich brakowało,
że zamówliśmy je mrożone.
I robiliśmy tak co roku.
Flint zawsze było wyjątkową społecznością.
To miejsce,
które zawsze napędzało mnie do działania.
Zachowałem kronikę z każdego roku.
Ta jest z 1993.
Spójrzcie tutaj.
„Ta osoba nie spodziewa się sprawiedliwości od życia.
„Lisa Robin Young”.
Sama tego chciałam.
W liceum trzymałam się na uboczu.
Mam więc nadzieję, że teraz będzie inaczej i ludzie zobaczą, na kogo wyrosłam.
I nie mogę się już tego doczekać.
Z Jacoba był przystojniak.
- Na bank dziewczyny na ciebie leciały. - Słodziak.
Istny ogier.
- Na bank. - Szkoda, że nikt mu nie powiedział.
Myślę, że jednak wiedział.
Ciągle się tylko głupio uśmiechałem.
Byłem nieogarnięty.
Inni mówili mi, że będę miał branie, a ja nie wiedziałem, co to znaczy.
„Jakie branie?”
Co mamy zrobić z hummusem?
- Mamy chipsy? - Nie wiem.
- Lisa pewnie poradzi wsadzić palucha. - Ktoś miał basen.
- Nie opowiadaj tego! - Chyba Amy.
Poszliśmy tam popływać.
I rozebraliśmy się do naga.
Co?!
W ramach wyzwania biegaliśmy naokoło basenu.
Mama Amy chyba to widziała.
- Dokładnie. - Też tam byłaś.
- Nie było mnie tam. - Byłaś.
- Byłaś! - Wcale nie!
Dobrze, że się z wami nie zadawałem.
CZTERY DNI DO WYSTĘPU
LICEUM FLINT CENTRAL, 1992 DŹWIĘKI MUZYKI
- Zmienili to. - I nie tylko.
- Tu była mała restauracja. - A tu małe centrum handlowe.
- Tam była podstawówka, a tam market. - Fajnie znów tu być.
Miasto kojarzy się głównie z kryzysem wodnym.
ZAKŁAD WODOCIĄGÓW
I to oczywiście poważny temat, ale na tym Flint się nie kończy.
Co mi przychodzi do głowy?
UNIWERSYTET, MARKET
Wiele fajnych, zapomnianych rzeczy, o których my za młodu wiedzieliśmy.
- Tu będzie AutoWorld. - Tak.
Pamiętacie, jak zatrudnili nas jako mimów zaraz po otwarciu?
PRÓBA
- To historia młodej dziewczyny. - Marii.
Uważa, że chce być zakonnicą.
Zostaje guwernantką kapitana i jego siedmiorga dzieci.
W moim domu priorytetem jest dyscyplina.
Tak jest.
Czekajcie, czekajcie...
W domu ma być cicho, ale ona serwuje dzieciom piosenki...
i tańce.
Dajesz, Jacob.
Dzieci ją uwielbiają.
Zakochuje się w von Trappie.
Rodzina postanawia, że nie dołączy do nazistów.
- Muszą uciekać. - W góry.
DOM MATKI KRISTY
To ona powinna to śpiewać.
Dorastałam w muzycznej rodzinie.
JOHNNIE SUE MATKA KRISTY
W domu było pełno muzyki.
JOSH BRAT KRISTY
Moja znajoma mówiła, że zawsze słyszała u nas Dźwięki muzyki.
Ojciec mówił, że odniesiesz największy sukces.
Pracował przy Dźwiękach muzyki jako kierownik muzyczny.
Miał też swój chór we Flint Central.
Tęsknię za tym tak bardzo, że nawet nie wiem, jak to opisać.
Ta młoda dziewczyna z głosem, który już nie powróci.
Nie zrobiłam muzycznej kariery.
Czuję się, jakbym zawiodła ojca.
Czuję, że...
że nie pielęgnowałam tego daru do muzyki.
Ale wiem, że i tak był dumny ze mnie.
Ale żałuję, że nie starałam się bardziej i że utraciłam tę pewność siebie,
gdy poszłam na studia, bo wtedy mogłoby być inaczej.
TRZY DNI DO WYSTĘPU
Chciałem dziś spędzić czas tylko z wami
i skupić się na waszych sercach, bo jeśli włożycie je w ten spektakl
i we współpracę ze sobą, to nie trzeba niczego więcej.
Ten spektakl tego wymaga.
Pomyślcie o licealnych czasach.
Jaką radę dalibyście sobie,
gdybyście mogli się cofnąć w czasie?
Po zakończeniu liceum rozstałem się z matką mojej dzieci.
To sprawiło, że zmieniłem swoje podejście do spraw związkowych.
Teraz umawiam się z facetami, co z pewnością mówi już wiele.
Może zapomnieliście o czymś w tamtych czasach?
Bywałam wtedy smutna i nie mówiłam nikomu.
Pod koniec szkoły byłam bardzo skłócona z rodzicami.
Wyszłam z domu około 22.
Zadzwoniłam z budki do Michelle.
Od razu pomogła.
Zatrzymałam się u niej na trzy dni.
Powinnam była jej podziękować, a jakoś nie miałam później okazji.
Zanim skończymy to ćwiczenie,
zastanówcie się, czy w waszej przeszłości stało się coś,
co może wam pomóc w zaprezentowaniu Dźwięków muzyki.
Wspaniała robota. Dziękuję.
SMOKI
Lisa, chciałem o czymś z tobą porozmawiać.
Powiem to przy wszystkich.
Chcę, żebyś wiedziała. Pewnie o tym nie zapomniałaś.
- To był początek końca. - Wiem, o co chodzi.
Dałaś mi rolę w swojej sztuce, a ja wystawiłem cię do wiatru.
Nie miało to z tobą nic wspólnego. Czułem się bardzo winny.
Po Dźwiękach muzyki uczniowie reżyserowali własne sztuki.
Lisa dała rolę Jacobowi, ale on ani myślał wystąpić.
Powiedział, że to przez niskie oceny.
Wymyśliłem jakąś wymówkę i odmówiłem.
Nauczyciel się na mnie wkurzył, a ja zrezygnowałem z zajęć.
Powiedziałem, że kończę z tym i żeby dali mi spokój.
Porzuciłem całkowicie naukę i wstąpiłem do armii.
- Nie widzieliśmy się z nim później. - Rzucił liceum.
Może gdybym poprosił o pomoc
albo dał znać, co u mnie, to byłoby inaczej.
Ale chyba byłem zbyt dumny.
Przepraszam, że cię wystawiłem.
Wiem, że było ci przykro.
Ale nie zrobiłem tego przez ciebie.
To wyłącznie moja wina, choć wiem, że to żadne usprawiedliwienie.
Żyłem dalej.
Wszyscy byliśmy w tym liceum i każde z nas miało problemy.
Bardzo mi po tym ulżyło.
Doceniam, że miał odwagę to powiedzieć
i że teraz zachował się jak dorosły, bo przecież wtedy nimi nie byliśmy.
- Pięknie. - Nie chciałem.
Słucham?
Co mówiłeś, Jacob?
Jak to nie chciałeś? Przecież to twoja rola.
Zrób sobie przerwę, dobrze? Poczekamy na ciebie.
Nie spodziewałem się tylu emocji w roli kapitana.
Służy w marynarce. Musi być twardy.
Ale słysząc te kwestie i dźwięk pianina,
rozkleiłem się.
Zrobiłeś dokładnie to, o co chodziło Rodgersowi i Hammersteinowi.
I bardzo mnie to cieszy.
Zabrzmi to słabo, ale czuję się jak w domu.
Gdy stanąłem na scenie i zacząłem czytać swoje kwestie...
poczułem to.
DWA DNI DO WYSTĘPU
Chcę wrócić do tego momentu, gdy występujecie wszyscy.
Potrzeba mocnego wejścia, a wy wydajecie się wręcz zaskoczeni.
Wróćmy na drugą stronę po piosence Marii.
CATHY MATKA MICHELLE
Do dzieła.
Matka zawsze zabierała mnie na lekcje tańca, śpiewu i teatru.
Ma w sobie wiele dramatyzmu.
- Wstydzi się mnie. - Po prostu ją to trochę przytłoczyło.
- Będzie dobrze. - Często się na mnie wkurza.
- Wygląda pani wspaniale. - Dzięki.
- Jak zawsze. - Mówicie poważnie?
Od zawsze zawstydzałam Michelle.
Brak jej poczucia humoru.
Często źle odbiera moje żarty.
Cześć, skarbie.
Ale dziwnie.
- Nie dam rady. - Nie parskaj.
W głowie już mówiłam, że szykuje się kolejna akcja z matką.
Wybaczcie, że wam przerywam, ale chcę wam kogoś przedstawić.
- To Roger Love. - Cześć.
- Postanowiliśmy zaprosić eksperta. - Bardzo dziękuję.
Bardzo dziękuję za zaproszenie. Jestem nauczycielem śpiewu.
Pomagam tym,
którzy zaczynają karierę lub takim, którzy od dawna nie śpiewali.
Pracowałem przy Narodzinach gwiazdy.
Musiałem nauczyć Bradleya Coopera śpiewu.
Wyszło całkiem nieźle.
- Dziękujemy. - Też się cieszę.
Nigdy nie pracowałam z kimś takim.
Dzień dobry.
Informacja o Bradleyu Cooperze powaliła mnie.
Cofnijmy się.
Kończysz wyraźnie samogłoski, by akcentować słowa.
Spróbuj innej wymowy dla „dzieciństwa”.
Ma piękny głos, ale jeśli chodzi o sam śpiew,
musi akcentować każdą głoskę w każdym słowie.
Nie wszyscy z tej obsady są mistrzami.
Ale każde ma jakiś talent i wkłada w to całe serce.
Wybacz, mam łaskotki.
Bywam bardzo bezpośredni,
ale nie bez powodu.
Nie nauczę nikogo śpiewu, jeśli nie zmienię pracy ciała.
Dlatego muszę pomagać im także na fizycznej płaszczyźnie.
Przepraszam.
Cudownie jest tu być z przyjaciółmi.
Pewnie o tym nie wiecie, bo mówiłem o tym tylko Kristy.
Sam mało nie umarł.
Wykryto u mnie wirusa HIV.
No i...
to wszystko dla mnie zmieniło.
Poszedłem do szpitala na prawie trzy miesiące.
Gdy mnie zdiagnozowano,
popadłem w depresję, która bywa zabójcza.
Nie brałem leków, wegetowałem.
Dwa tygodnie spędziłem w śpiączce.
Wybudzając się, usłyszałem...
płacz mojej córki.
I wtedy się otrząsnąłem.
Musiałem być ojcem.
Dzieci są dla mnie najważniejsze.
Kocham je.
Cudownie było się z wami spotkać.
Mówię wam o tym, bo obecnie staram się żyć pełną życia,
bo kto wie, co będzie jutro.
Jestem za to wdzięczny.
- Chciałem się tym podzielić. - Dziękujemy.
- Cieszę się, że to zrobiłeś. - Właśnie.
JEDEN DZIEŃ DO WYSTĘPU
Poszukaj szarotki alpejskiej.
Jackson, noga!
TEATR W LICEUM SWARTZ CREEK
Dzień dobry! Zapraszam. Przed nami ważny dzień.
Przed nami próba generalna.
Spójrzcie na Michelle.
Dziś zaprosiliśmy już orkiestrę.
Cześć!
- Cześć, Carmel. - Tu jestem.
Zaczniemy od początku, scena po scenie.
Nie będziemy tracić czasu.
- Damy radę. - Wszystko jasne?
Nie mogę się doczekać. Jestem zwarty i gotowy.
Czuję się jak piłkarz przed meczem.
Jak przed galą sportową.
Gotowi do akcji?
Wszyscy się szykują.
Motyle w brzuchu to energia do działania. Można wykorzystać ten stres.
Już mi gorąco.
Powodzenia!
Musimy dać z siebie wszystko. Jestem w pełni skupiony.
To chwila prawdy.
Do boju.
Najpierw peruka czy strój?
Mogę oddychać.
Kto nas przebiera?
- Wiesz może? - Nie.
Nie mam czasu na zmianę.
I zmiana.
Musi się teraz przebrać?
Musisz się przebrać.
To niewłaściwy kostium.
Nie widzę Lisy.
Nauczę was śpiewać.
Co jest?
Ktoś mi pomoże? Bo co chwila muszę zmieniać kostium.
Poczekajcie.
Mój głos jest za męski.
- Nie. - Ciasne te portki.
Za wcześnie.
Teraz.
Nie mam pojęcia.
Kiepsko to widzę.
Przybliżcie się do światła. Tak chcemy zacząć.
Próby generalne to wyzwanie.
- Kolejna scena. Zak. - Przepraszam.
Czułem ten chaos na odległość.
Ja już kończę, więc pójdę sobie.
- Twoja kwestia. - Tak?
Teraz moja.
To ciężki musical jak na pięć dni.
Mamy 17 bardzo długich scen.
Większe odstępy!
Co chwila obsada musi zmieniać kostiumy.
- Który teraz? - Nie wiem.
- Spoko. - Jest tył do przodu.
No ładnie.
W lew... W prawo!
Za dużo kwestii i ruchów.
To zbyt duży musical.
Chyba już macie pogląd na to,
jak rozbudowany jest to spektakl
i że co chwila trzeba zmieniać kostiumy i sceny.
A cały spektakl jest wyprzedany i jest nawet lista oczekujących.
- Co? - Niesamowite.
Próba generalna wypadła słabo.
To wszystko strasznie mnie przytłacza.
Nie jesteśmy gotowi, a premiera jutro, co na pewno trochę nas stresuje.
Wykonujecie wspaniałą robotę.
Wiem, że zestresowała was ta próba, ale jak mówi stare porzekadło:
„Słaba próba, wspaniała premiera”. Bogowie teatru istnieją
i za parę godzin będą wam sprzyjać, Kristy.
Na pewno damy radę.
Wiem, że masz rację, ale to po prostu trudne przedsięwzięcie.
I wielu z nas wychowano tak, by nie godzić się na to.
Nie możemy zawieść i to frustruje.
Rozumiem cię. Dajemy z siebie naprawdę wiele.
Tak nas uczono we Flint. Zawsze musimy coś udowodnić.
OSIEM GODZIN DO WYSTĘPU
LICEUM FLINT CENTRAL
LICEUM SPOŁECZNE, FLINT
To tutaj.
Sceny jak z wojny.
Bez dwóch zdań.
Jakby ludzie celowo zabierali kolejne rzeczy na pamiątkę.
Dorastając we Flint,
zawsze potrafiliśmy motywować się nawzajem.
Chciałem, by innym się udało, bo wtedy udałoby się także mnie.
- Obłęd! - To znaczy?
Czekałam tutaj, aż odbierze mnie mama.
To ten dach.
- Naprawdę? - Tak.
- Przykry widok. - Zniszczyli budynek.
Przykro mi to słyszeć.
Szkoła zawieszona w czasie.
Na początku lat 90. Flint Central było wspaniałym miejscem.
- Zakaz wstępu. - Ale gdy kończyliśmy szkołę,
wiedzieliśmy, że Flint podupadnie.
Strasznie mi przykro, bo właśnie w tym budynku
przeżyliśmy i zyskaliśmy tak wiele.
- Tu były próby. - Idziecie do stołówki?
- To wejście do sali teatralnej. - Moja szkoła.
Tędy wchodziliśmy na próby i wychodziliśmy na przerwy.
- Tutaj się spotykaliśmy. - Tęsknicie za tymi zajęciami?
Szkoda, że nie możemy wystawić sztuki w sali teatralnej w naszym liceum,
no ale takie życie.
LICEUM FLINT CENTRAL
Ale kluczem są ludzie, nie miejsce.
Tak chyba będzie dobrze.
Ale póki my tu jesteśmy, damy z siebie wszystko.
- Nie mogę się doczekać. - Dźwięki muzyki!
Do dzieła.
CHARAKTERYZACJA MATKA SMOKÓW
Stresuję się.
Niespodzianka.
Zwolnij i przeżywaj to wszystko.
To będzie wspaniałe przeżycie, bo każdy włożył w to serce.
Każdy chce dać z siebie wszystko.
Jesteśmy przytłoczeni tym projektem, ale wiemy, co leży u jego podstaw,
DŹWIĘKI MUZYKI
No dobra.
W liceum ciężko mi było się wpasować.
Wychodzi na to,
że nie byłam wyrzutkiem.
Ale dopiero teraz to pojęłam.
Dziękuję, że pokazaliście mi prawdę,
którą ciągle miałam przed oczami.
- Bardzo dziękuję. - Zawsze cię kochaliśmy.
Takie spotkanie przypomina,
że wtedy nie było tak źle, a może i tak uważałam,
bo źle postrzegałam parę rzeczy.
Dziękuję.
- Gra dziecko? - Tak.
SYN ORAZ BYŁY MĄŻ LISY
Mogłem jej pomóc.
Próby zazwyczaj trwają tygodniami, a oni mieli kilka dni.
To ją stresuje najbardziej.
Ale na pewno sobie poradzi.
Damy radę. Wspieramy się nawzajem.
Jestem z tobą. I z tobą.
I z wami. Ja też dam radę.
MATKA KRISTY
Kristy jest podenerwowana, bo jednak nie ma już 17 lat.
To ją niepokoi.
Robimy to dla Flint Central.
Dzięki. O to chodzi.
Powrót do liceum dodał nam skrzydeł.
Reprezentujemy Flint Central. To okazja, by zaprezentować się na nowo.
Powrócić do szkoły nie fizycznie, a emocjonalnie.
Widownia będzie z nas dumna.
Flint Central!
- Do dzieła. - Jedziemy.
Działamy.
RODZINA MICHELLE
ROK 1992 - DZIŚ
Kolejna warstwa, a ja już się pocę.
Nie potrzebuję kolejnych. Można tu wypiekać chleb.
RODZINA KRISTY
- I jak? - Dobrze.
Dziękuję.
KRISTY - „MATKA PRZEŁOŻONA” LISA - „SIOSTRA BERTHE”
RODZINA JACOBA
Moje dziecko siedzi między narzeczonym a byłym mężem.
Nie żartuję.
BYŁY MĄŻ I OBECNY NARZECZONY LISY
MATKA SAMA
Tak ma to wyglądać?
I cycuszki.
RODZINA BRETTA
ROK 1992 - DZIŚ
RODZINA AMY
Przebieraj się.
- Musi już iść. - Szybko.
Oto mój tekst.
MATKA ZAKA
Mam sucho w gardle.
Nie dziwię się.
Wiem, że mieliśmy tylko pięć dni, ale o dziwo wydaje się to łatwiejsze.
Nieważne, jeśli teraz coś skopiemy, bo widzowie są już zachwyceni.
- Pięknie wyglądasz. - Dzięki.
TEŚCIOWA KRISTY
Dobra robota.
JOSH BRAT KRISTY
- Co dalej? - Wychodzisz za mąż.
- Naprawdę? - Tak.
RODZINA JOI
- Bądź dobrej myśli. - Dzięki.
RODZINA ZAKA
Kurczę, wszystko sobie zapisałam...
- I nie masz tego? - Wytarłam.
Chodźcie.
Cały się pocę.
- Uważaj na perukę. - Pot się ze mnie leje.
Będzie dobrze.
Uratowałem sytuację.
O cholera, już po wszystkim. Coś wspaniałego.
Wszystko, o co się martwiłam, przebiegło gładko.
Czysta magia.
- Spotkamy się znowu za 30 lat? - Wezmę chodzik.
Jak to opisać jednym słowem? Bardzo miłe zaskoczenie.
Wiem, to trzy słowa.
Daliśmy czadu.
To była wspaniała podróż.
Nadal ciężko mi się pozbierać.
Wiele to dla mnie znaczyło.
Widać, że odżył.
RODZINA JACOBA
Wyciszyłem wiele negatywnych emocji.
Czuję, że to dla mnie nowa szansa.
Cieszę się, że się udało i wiem, że mój ojciec był ze mnie dumny.
Byłby wniebowzięty.
To były wspaniałe chwile.
Jak spełnienie marzeń.
Cieszę się, że otrzymałam szansę,
aby znów spotkać tych ludzi i wystawić ten spektakl.
Czuję, że po raz drugi ukończyłam liceum.